AKTUALNOŚCI
17 LISTOPADA - WSPOMIENIE LITURGICZNE ŚW. ELŻBIETY
WĘGIERSKIEJ dla Zgromadzenia jest dniem patronalnego
święta. W duchu elżbietańskiej miłości siostry tego dnia dzielą
się chlebem dobroci z innymi. W Zalesiu Górnym Św. Elżbieta
wraz z siostrami i Młodzieżą Elżbietańską odwiedziła
Hospicjum przy Parafii św. Huberta oraz pobliskie domy
zanosząc tam śpiew, modlitwę, radość i symboliczny
elżbietański chleb. W ten sposób siostry uczciły swoją
Patronkę odpowiadając całym sercem na jej wezwanie, by
uszczęśliwiać innych. W wielu oczach pojawiły się łzy radości…
WĘGIERSKIEJ dla Zgromadzenia jest dniem patronalnego
święta. W duchu elżbietańskiej miłości siostry tego dnia dzielą
się chlebem dobroci z innymi. W Zalesiu Górnym Św. Elżbieta
wraz z siostrami i Młodzieżą Elżbietańską odwiedziła
Hospicjum przy Parafii św. Huberta oraz pobliskie domy
zanosząc tam śpiew, modlitwę, radość i symboliczny
elżbietański chleb. W ten sposób siostry uczciły swoją
Patronkę odpowiadając całym sercem na jej wezwanie, by
uszczęśliwiać innych. W wielu oczach pojawiły się łzy radości…
MENU
 |
| |
 |
| |
 |
| |
 |
| |
 |
| |
 |
| |
 |
| |
 |
| |
 |
| |
 |
| ZGROMADZENIE SIÓSTR ŚWIĘTEJ ELŻBIETY PROWINCJA WARSZAWSKA |
s. Ka 2009
O
najczcigodniejsze Serce Zbawiciela naszego, adorujemy Cię z całą
żarliwością na jaką zdobyć się umiemy. Kochamy Cię z całego
serca. Ofiarujemy Tobie wszystkie nasze myśli, słowa, uczynki i
cierpienia; niech one służą o przeczyste źródło łaski dla Twojej
chwały i naszego zbawienia. O Boskie Serce Jezusa, obyśmy mogły,
adorując Cię w Przenajświętszym Sakramencie pod postaciami chleba i
wina, okazać Tobie podobną cześć i miłość jaką Ty sam Ojcu Niebieskiemu
okazujesz i jaką Tobie okazują aniołowie w niebie. Bądź naszym obrońcą
w czasie naszej ziemskiej wędrówki oraz schronieniem w godzinie
śmierci. O te łaski prosimy Cię dla naszych
współsióstr, dla ubogich i chorych naszej opiece
powierzonych, dla wszystkich naszych krewnych, przyjaciół i
dobrodziejów, dla grzeszników i konających oraz dla
wszystkich ludzi na tym łez padole. Oby zasługi Twej Przenajdroższej
Krwi dla nich i dla nas stały się rękojmią zbawienia. Uczyń także uczestnikami tych skarbów wszystkie dusze w czyśćcu i dozwól im oglądać Ciebie w szczęśliwości wiecznej. O Boskie Serce Jezusa naszego Zbawiciela, wysłuchaj naszej modlitwy i nie gardź wołaniem Twoich służebnic. AMEN We wspólnocie żywe jest też nabożeństwo do Matki Bożej. Święto Nawiedzenia NMP- 31 maja jest
świętem ideowym zgromadzenia i dniem odnowienia ślubów
zakonnych. Każda siostra elżbietanka jest powołana do tego, aby
jak Maryja nawiedzać potrzebujących. Tajemnica awiedzenia
wpisuje się w charyzmat posługi w duchu św. Elżbiety i wyznacza
siostrom drogę do cierpiącego człowieka.
Duchowość Elżbietanek opiera się na przykładzie życia patronki, Św. Elżbiety Węgierskiej, która pielęgnując chorych, usiłowała widzieć w nich zranione członki naszego Pana. Swoim życiem pragniemy naśladować Chrystusa w Jego oddaniu sprawom Ojca i jak On pochylać się nad ludźmi będącymi w potrzebie.
Służba chorym, cierpiącym, samotnym i opuszczonym, szczególnie w ich własnych mieszkaniach, służba pielęgniarska w szpitalach i domach opieki dla dzieci i dorosłych, praca wychowawcza w domach i zakładach dla dzieci, praca duszpasterska i apostolska w parafiach (katechetki,zakrystianki, organistki), służba dla Kościoła w Kuriach biskupich, seminariach duchownych, praca misyjna, działalność z katolikami świeckimi we Wspólnocie Apostolskiej Św. Elżbiety i wspólnocie Młodzieży Elżbietańskiej.
Siostry Elżbietanki są wspólnotą kontemplacyjno-czynną, na prawie papieskim, powstałą w dniu 27.09.1842r.w Nysie. Współzałożycielkami Zgromadzenia były cztery mieszkanki Nysy: Klara Wolf, Maria i Matylda Merkert oraz Franciszka Werner, które odczytując w sercu charyzmat służby cierpiącym bliźnim poświęciły swoje dzieło Najświętszemu Sercu Pana Jezusa. Dziewczęta objęły ambulatoryjną opieką chorych w ich własnych mieszkaniach. Niezrozumienie motywacji elżbietańskiej posługi miłosierdzia przez władze kościelne, doprowadziło w 1849 r. do tymczasowej likwidacji dzieła. Siostry zostały posłane do nowicjatu Sióstr Boromeuszek do Pragi.
Jednak pozostały wewnętrznie przekonane o słuszności dzieła i nie traciły nadziei na jego kontynuację. 19 listopada 1850 r. Maria Merkert wraz z Franciszką Werner ponownie rozpoczęły bezpłatną pielęgnację chorych bez względu na status społeczny, wyznanie i płeć. Maria Merkert założyła Stowarzyszenie św. Elżbiety, które przekształciła potem w zgromadzenie zakonne, otrzymując dla niego w 1859 r. zatwierdzenie diecezjalne, a w 1871 r. dekret pochwalny papieża Piusa IX . Charyzmatem Zgromadzenia jest życie według rad ewangelicznych i służba Bogu w osobach ubogich chorych starszych zwłaszcza w ich własnych domach. Miłość miłosierna do chorych od samego początku istnienia Zgromadzenia ma wymiar najpełniejszy, do poświęcenia własnego życia włącznie
Duchowość Elżbietanek opiera się na przykładzie życia patronki, Św. Elżbiety Węgierskiej, która pielęgnując chorych, usiłowała widzieć w nich zranione członki naszego Pana. Swoim życiem pragniemy naśladować Chrystusa w Jego oddaniu sprawom Ojca i jak On pochylać się nad ludźmi będącymi w potrzebie.
Służba chorym, cierpiącym, samotnym i opuszczonym, szczególnie w ich własnych mieszkaniach, służba pielęgniarska w szpitalach i domach opieki dla dzieci i dorosłych, praca wychowawcza w domach i zakładach dla dzieci, praca duszpasterska i apostolska w parafiach (katechetki,zakrystianki, organistki), służba dla Kościoła w Kuriach biskupich, seminariach duchownych, praca misyjna, działalność z katolikami świeckimi we Wspólnocie Apostolskiej Św. Elżbiety i wspólnocie Młodzieży Elżbietańskiej.
Siostry Elżbietanki są wspólnotą kontemplacyjno-czynną, na prawie papieskim, powstałą w dniu 27.09.1842r.w Nysie. Współzałożycielkami Zgromadzenia były cztery mieszkanki Nysy: Klara Wolf, Maria i Matylda Merkert oraz Franciszka Werner, które odczytując w sercu charyzmat służby cierpiącym bliźnim poświęciły swoje dzieło Najświętszemu Sercu Pana Jezusa. Dziewczęta objęły ambulatoryjną opieką chorych w ich własnych mieszkaniach. Niezrozumienie motywacji elżbietańskiej posługi miłosierdzia przez władze kościelne, doprowadziło w 1849 r. do tymczasowej likwidacji dzieła. Siostry zostały posłane do nowicjatu Sióstr Boromeuszek do Pragi.
Jednak pozostały wewnętrznie przekonane o słuszności dzieła i nie traciły nadziei na jego kontynuację. 19 listopada 1850 r. Maria Merkert wraz z Franciszką Werner ponownie rozpoczęły bezpłatną pielęgnację chorych bez względu na status społeczny, wyznanie i płeć. Maria Merkert założyła Stowarzyszenie św. Elżbiety, które przekształciła potem w zgromadzenie zakonne, otrzymując dla niego w 1859 r. zatwierdzenie diecezjalne, a w 1871 r. dekret pochwalny papieża Piusa IX . Charyzmatem Zgromadzenia jest życie według rad ewangelicznych i służba Bogu w osobach ubogich chorych starszych zwłaszcza w ich własnych domach. Miłość miłosierna do chorych od samego początku istnienia Zgromadzenia ma wymiar najpełniejszy, do poświęcenia własnego życia włącznie
