AKTUALNOŚCI
17 LISTOPADA - WSPOMIENIE LITURGICZNE ŚW. ELŻBIETY
WĘGIERSKIEJ dla Zgromadzenia jest dniem patronalnego
święta. W duchu elżbietańskiej miłości siostry tego dnia dzielą
się chlebem dobroci z innymi. W Zalesiu Górnym Św. Elżbieta
wraz z siostrami i Młodzieżą Elżbietańską odwiedziła
Hospicjum przy Parafii św. Huberta oraz pobliskie domy
zanosząc tam śpiew, modlitwę, radość i symboliczny
elżbietański chleb. W ten sposób siostry uczciły swoją
Patronkę odpowiadając całym sercem na jej wezwanie, by
uszczęśliwiać innych. W wielu oczach pojawiły się łzy radości…
MENU
ZGROMADZENIE
SIÓSTR ŚWIĘTEJ ELŻBIETY
PROWINCJA WARSZAWSKA
Zgromadzenie Sióstr Świętej Elżbiety 2009
ŚWIĘTA ELŻBIETA
Elżbieta urodziła się w 1207 r. w Bratysławie lub na zamku
w Sarospatah jako trzecie dziecko Andrzeja II, króla Węgier, i
Gertrudy, siostry św. Jadwigi Śląskiej. Miała zaledwie 4 lata,
gdy została zaręczona z Ludwikiem IV, późniejszym
landgrafem Turyngii. Wychowywała się wraz z nim na zamku
Wartburg. Wyszła za niego za mąż zgodnie z zamierzeniem
swojego ojca dopiero 10 lat później, w roku 1221, mając 14
lat. Z małżeństwa urodziło się troje dzieci: Hermana, Zofię i
Gertrudę. Po 6 latach, w 1227 r. Ludwik zmarł podczas
wyprawy krzyżowej w Brindisi we Włoszech. Tak więc
Elżbieta została wdową mając 20 lat.
Elżbieta, zgodnie z frankońskim prawem spadkowym,
opuściwszy wraz z dziećmi Wartburg, zamieszkała najpierw
w pobliskim Eisenach, a następnie w Marburgu, gdzie
ufundowała szpital, w którym sama chętnie usługiwała.
Oddała się wychowaniu dzieci, modlitwie, uczynkom
pokutnym i miłosierdziu. Jej spowiednikami byli
franciszkanin Rudiger i norbertanin Konrad z Marburga,
słynny kaznodzieja i inkwizytor na Niemcy, mąż bardzo
surowy. Prowadził ją drogą niezwykłej pokuty. W 1228 r. Elżbieta złożyła ślub wyrzeczenia się
świata i przyjęła jako jedna z pierwszych habit tercjarki św. Franciszka.Ostatnie lata spędziła w
skrajnym ubóstwie, oddając się bez reszty chorym i biednym. Zmarła w nocy z 16 na 17
listopada 1231 r. Sława jej świętości była tak wielka, że na jej grób zaczęły przychodzić
pielgrzymki. Konrad z Marburga, korzystając ze swego stanowiska inkwizytora napisał jej żywot i
zwrócił się do Rzymu z formalną prośbą o kanonizację. Papież Grzegorz IX bezzwłocznie wysłał
komisję dla zbadania życia Elżbiety i cudów, jakie miały się dziać przy jej grobie. Stwierdzono
wówczas ok. 60 niezwykłych wydarzeń. Sprawę poparł także metropolita Moguncji i św. Rajmund
z Penyafort. Po 4 latach Grzegorz IX bullą z 27 maja 1235 r. ogłosił uroczyście Elżbietę świętą.
Jest patronką elżbietanek (zgromadzenia założonego w Nysie w 1842 r. przez Dorotę Klarę Wolf,
bardzo obecnego w Polsce) oraz III zakonu św. Franciszka, Niemiec i Węgier. Jej imię przyjęło
jako swoją nazwę kilka zgromadzeń zakonnych i dzieł katolickich.

W ikonografii św. Elżbieta przedstawiana jest w stroju
królewskim albo z naręczem róż w fartuchu. Powstała bowiem
legenda, że mąż zakazał jej rozdawać ubogim pieniądze i
chleb. Gdy pewnego razu przyłapał ją na wynoszeniu bułek w
fartuchu i kazał jej pokazać, co niesie, zobaczył róże, mimo że
była to zima. Jej atrybutami są także: kilka monet i różaniec.