Zgromadzenie Sióstr św. Elżbiety | Prowincja Warszawska
Zgromadzenie Sióstr św. Elżbiety | Prowincja Warszawska
Powałanie-Hero-BannerP8310157.jpg

Formacja

Należę do Chrystusa.
On jest moim Oblubieńcem.

Formacja

 

„Nie wyście Mnie wybrali, ale ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili i by owoc wasz trwał…”
— (J 15,16)

 
 

ASPIRANTURA

  • Czas poprzedzający wstąpienie do Zgromadzenia
  • Umożliwia kontakt ze Zgromadzeniem oraz zapoznanie się z życiem i chryzmatem sióstr
  • Aspirantura to czas przygotowania do rozpoczęcia życia zakonnego, kandydatka mieszka w domu rodzinnym i uczestniczy w spotkaniach formacyjnych z siostrą odpowiedzialną za aspiranturę 
 
 
 

Postulat

  • Czas rozeznawania i rozpoznawania powołania we wspólnocie zakonnej
  • Formacja odbywa się w domu formacyjnym w Zalesiu Górnym
  • Postulantki otrzymują pelerynkę jako pierwszy strój zakonny
  • Można w tym czasie uzupełniać wykształcenie
  • Trwa 2 lata kończy się obłóczynami- ceremonią wręczenia habitu i białego welonu
 
 
 

Nowicjat

  • Głębsze wprowadzenie w w charyzmat i duchowość Zgromadzenia
  • Przygotowanie do złożenia ślubów: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa
  • Wypróbowanie powołania i przydatności do życia zakonnego
  • Nie można w tym czasie podejmować dokształcania zawodowego
  • Trwa jeden rok
  • Odbywa się w domu nowicjatu w Puszczykowie k. Poznania
  • Kończy się Uroczystością złożenia Pierwszej Profesji - Ślubów Zakonnych Siostry Neoprofeski otrzymują czarny welon i medal Zgromadzenia
 

JUNIORAT

  • Systematyczna formacja prowadząca do pogłębienia życia duchowego i charyzmatycznego
  • Przygotowanie teoretyczne i praktyczne do posługi apostolskiej w Zgromadzeniu
  • Pierwszy rok formacji junioratu odbywa się w domu formacyjnym w Zalesiu Górnym
  • Trwa 5 lat
  • Kończy się Uroczystością Profesji Wieczystej
  • Siostra Profeska Wieczysta na znak zaślubin otrzymuje złotą obrączkę
  • Przez Profesję Wieczystą siostra wyraża swoje wyłączne oddanie się Bogu na całe życie w służbie naszej wspólnoty
 

FORMACJA PERMANENTNA

  • Życie według ślubów: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa
  • Przestrzeganie Konstytucji i Dyrektorium Zgromadzenia oraz Statutów Prowincji
  • Stała dynamiczna odnowa duchowa każdej siostry
  • Pogłębione życie modlitwy
  • Pielęgnowanie tradycji i duchowości założycielskiej
  • Odkrywanie znaków czasu i aktualnych potrzeb w posłudze charyzmatycznej Zgromadzenia
 

Powołanie do życia konsekrowanego

Tożsamość osób konsekrowanych przejawia się bardziej w tym, kim są niż w tym, co robią.

Życie na sposób osób konsekrowanych to najbardziej specyficzna, a przez to także najbardziej zaskakująca forma powołania, jakie Bóg proponuje człowiekowi tej Ziemi. Z tego właśnie względu powołanie do życia według rad ewangelicznych można nazwać powołaniem najbardziej prorockim, gdyż oznacza ono taki sposób życia, który jest szczególnie czytelną formą świadczenia o istnieniu Boga i o Jego miłości do człowieka. Z drugiej strony powołanie to jest potwierdzeniem zdolności człowieka do tego, by już tu i teraz, w trudnych realiach życia doczesnego, świadczyć o wiecznej przyszłości, którą Bóg przygotował dla każdego z nas.

Powołanie do małżeństwa jest powszechne i jawi się nam jako zupełnie „naturalne”. Zaskakująca, gdyż wynikająca właśnie z powołania, jest jedynie niezwykłość miłości, jaką Bóg proponuje małżonkom i rodzicom. Także powołanie kapłańskie jest niemal dla wszystkich ludzi tej Ziemi czytelne i wyraziste, gdyż ci, którzy nie są związani pogłębioną przyjaźnią z Bogiem, uznają na ogół fakt, że człowiek potrzebuje nauczycieli i świadków mądrych i wartościowych dróg życia. Wiele jest natomiast przykładów niezrozumienia przez młodzież i dorosłych specyfiki powołania do życia konsekrowanego.

Dobitnie świadczy o tym zróżnicowana postawa rodziców, którym dorastające dzieci mówią o swoich decyzjach powołaniowych. Zwykle rodzice z radością przyjmują wiadomość o tym, że któryś z ich synów czy któraś z ich córek decyduje się na zawarcie małżeństwa i założenie rodziny. Na ogół też nie wyrażają większego zdziwienia wtedy, gdy syn mówi im o swoim powołaniu kapłańskim. Zwłaszcza jeśli już od pewnego czasu dostrzegali oni znaki takiego powołania. Natomiast wręcz opór – i to u większości rodziców – budzi wiadomość, że któreś z ich dzieci postanawia wstąpić do zgromadzenia zakonnego czy do instytutów świeckich życia konsekrowanego. Zwłaszcza wtedy, gdy decyzję taką podejmuje córka.

Tego typu sytuację w pewnym stopniu prowokują – w zupełnie niezamierzony oczywiście sposób – niektóre z osób, które już realizują powołanie do życia konsekrowanego. Dzieje się tak na przykład wtedy, gdy w czasie spotkań z młodzieżą lub dorosłymi, osoby te zaczynają opowiadanie o swoim powołaniu i o swojej drodze życia od mówienia o tym, co robią, a nie od wyjaśnienia tego, kim są! Tymczasem również ludzie świeccy – w tym także małżonkowie i rodzice – mogą katechizować, grać na organach w czasie liturgii, prowadzić przedszkole czy świetlicę dla dzieci, opiekować się trudną młodzieżą, prowadzić jadłodajnie dla biednych, wyjeżdżać na misje, znajdować czas na modlitwę i medytację czy podejmować inne jeszcze dzieła związane z charyzmatami osób konsekrowanych.

Istotą powołania do życia konsekrowanego nie są najbardziej nawet specyficzne formy aktywności i charyzmatów, lecz tożsamość osoby konsekrowanej. Powołanie do życia konsekrowanego to powołanie do wyjątkowej więzi z Chrystusem, która wynika z naśladowania Go w najbardziej radykalny sposób, jaki jest osiągalny dla ludzi w uwarunkowaniach życia doczesnego. Dla przykładu, siostra zakonna to kobieta, którą łączy tak zażyła miłość z Chrystusem, że dzięki tej więzi staje się ona zdolna do bycia duchową matką i wychowawczynią w sposób trudno osiągalny dla kobiety, która na co dzień skupia się na miłości i trosce o swego męża i dzieci. Siostra zakonna może „zainwestować” całe serce i cały entuzjazm dla tych, za których się modli czy do których jest posłana w ramach otrzymanego charyzmatu. Dla kobiety, która jest żoną i matką, nauczycielką czy lekarką, praca dla dobra innych ludzi to wypełnianie określonego zawodu, a nie realizacja powołania.

Fundamentem powołania do życia konsekrowanego jest szczególny dar i charyzmat naśladowania Chrystusa czystego, ubogiego i posłusznego. Właśnie dlatego sposobem realizacji tego powołania jest życie oparte na wypełnianiu rad ewangelicznych, poprzez ślub dziewictwa, ubóstwa i posłuszeństwa. Osoba konsekrowana to ktoś powołany do specjalnego naśladowania Chrystusa i do oddania Mu się rzeczywiście niepodzielnym sercem (por. 1 Kor 7, 34). To ktoś, kto – podobnie jak Apostołowie – zostawia wszystko po to, by przebywać z Chrystusem i by tak jak On, oddać się na zupełną służbę Bogu i bliźnim. Od początku istnienia Kościoła Bóg obdarza wybranych przez siebie ludzi takim właśnie powołaniem. Dzięki licznym i bogatym charyzmatom życia duchowego i apostolskiego, osoby konsekrowane stają się znakiem tych niezwykłych darów i bogactw, które Bóg złożył w człowieku i które w pełni objawią się w każdym z nas wtedy, gdy przekroczymy próg wieczności i gdy zaczniemy oglądać Boga twarzą w twarz.

„Ewangelicznych podstaw życia konsekrowanego należy szukać w szczególnej relacji, jaką Jezus nawiązał w czasie swego ziemskiego życia z niektórymi spośród swoich uczniów, wzywając ich, by nie tylko przyjęli Królestwo Boże we własnym życiu, ale także by oddali swoje istnienie w służbę tej sprawy, porzucając wszystko i naśladując wiernie Jego sposób życia. Profesja rad ewangelicznych czyni ich znakiem i proroctwem dla wspólnoty braci i dla świata; z pewnością więc pełne zachwytu słowa Piotra: „Panie, dobrze, że tu jesteśmy” (Mt 17, 4), znajdują w nich szczególne echo. (…) Przez profesję rad ewangelicznych osoba konsekrowana nie tylko czyni Chrystusa sensem swojego życia, ale stara się też odtworzyć w sobie tę formę życia, jaką obrał sobie Syn Boży, przyszedłszy na świat. Zachowując dziewictwo, przyjmuje do swego serca dziewiczą miłość Chrystusa i wyznaje Go wobec świata jako jednorodzonego Syna, jednego z Ojcem (por. J 10, 30; 14, 11); naśladując Jego ubóstwo, wyznaje Syna, który wszystko otrzymuje od Ojca i z miłością wszystko Mu oddaje (por. J 17, 7. 10); czyniąc ofiarę z własnej wolności, a przez to włączając się w tajemnicę Jego synowskiego posłuszeństwa, wyznaje Chrystusa jako nieskończenie umiłowanego i miłującego, jako Tego, który ma upodobanie jedynie w woli Ojca (por. J 4, 34), jest z Nim bowiem doskonale zjednoczony i we wszystkim od Niego zależy. (…) (Mt 17, 5). Idąc za tym wezwaniem, któremu towarzyszy wewnętrzny zachwyt, osoba powołana zawierza się miłości Boga, który ją wzywa do swojej wyłącznej służby, i poświęca się całkowicie Jemu oraz Jego zamysłowi zbawienia (por. 1 Kor 7, 32-34). Oto sens powołania do życia konsekrowanego: jest ono wyłączną inicjatywą Boga (por. J 15, 16), który oczekuje od tych, których wybrał, odpowiedzi w postaci całkowitego i wyłącznego oddania się Jemu” (Jan Paweł II, Vita Consecrata, 14-16).